Ruta 40 is een ervaring, een reis op zich, een oneindig schilderij van amper schakkerende taferelen. Tussen El Chalten, ons trekkersoord, en Bariloche, een veel groter en hipper bergstad, liggen 1340 kilometers landschap. De mythische weg krijgt meer en meer asfaltering, al ligt er merendeels ‘ripo’ op: keitjes. Vergeet dus maar de vergelijking met Europese wegen naar afstand en duur. Hier in Argentinië worden deze 1340 km afgelegd in twee dagen, twee volle dagen reizen! Eerst van El Chalten naar dorpje Perito Moreno in iets meer dan twaalf uur, en de volgende ochtend om 8u opnieuw de bus in, om rond 21u ’s avonds in Bariloche aan te komen. Gezien de enorme vlaktes, dan weer bergen, voelt het aan alsof de bus maar een keitje meer is op de lange weg, zo enorm klein voel je je, als je twaalf uur lang rijdt, en slechts 1 of 2 dorpjes tegenkomt….
In Bariloche – waar Pierre en ik overigens nieuwjaar hadden gevierd – hadden we twee nachten in een hostel gereserveerd. ’s Zaterdags was het weer niet echt optimaal (naar Argentijnse zomernormen wil dit zeggen dat er wat wolken in de lucht hingen die toch wel dreigden met wat regen) en we wilden het ook niet echt riskeren om fietsen te huren en kletsnat te worden. We hebben dus een zorgvuldig aangepast programma uitgetekend, voor wat onze ‘day off’ is geworden! Ingrid op de massagetafel, de drie zussen onder de kappersschaar! Wat wandelen, auto huren voor de komende dagen, en ’s avonds op tijd en stond in de Irisch Pub voor de happy hour champagne ;-) Daar zijn we overigens blijven plakken – tiens, tiens, wie had dat gedacht – samen wel met 2 amerikanen.
Zondag heeft Annick ons langs de circuito chico gereden, een soort ‘sightseeing’ tour rondom Bariloche. We zijn ook met de stoeltjeslift bovenaan de Cerro Campanario geraakt, waar we zomaar eventjes getrakteerd warden op een prachtig 360° zicht op de verschillende meren en bergen rond Bariloche. Mogelijks een van de mooiste uitzichten ooit…
Met die mooie beelden eindigde voor mij een week rondreizen met mijn zussen en Ingrid. We hebben enorm mooie dingen gezien, veel leuke trips gedaan, en al waren er soms spanningen – normaal toch onder zussen hé!? – die zullen wat mij betreft vliegensvlug verdwijnen onder een stevig laagje prachtige herinneringen!
De volgende dag hebben we de uitstap ‘todos glaciares’ gedaan. Je moet weten dat El Calafate puur op toerisme draait, en elk van de mogelijkheden (ice-trekking, bootje varen voor de Perito, varen op de Lago Argentino naar de andere gletsjers) wordt helemaal uitgebuit. Bovendien is elke bestemming de exclusieve activiteit annex concessie van telkens een bedrijf. Hoge prijzen dus, en enorm veel volk ook nog. We gaan jullie nu wel geen fotos laten zien van al dat volk, laten we alsof doen dat we alleen waren tegenover zoveel natuurpracht ;-) En eigenlijk, ook al waren we wel 150 op de boot de tweede dag, blijft de natuur met alle ijsblokken, watermassa en gletsjers overheersen. 
Zo geschiedde dus ook, de vier stoere meiden gepakt en gezakt, met tent en al! Eerste kampplaats bereiken we net voor zonsondergang, en ligt prachtig gelegen onderaan de Fitz Roy.
De volgende ochtend hebben we dan ook het tripje naar boven gedaan, naar laguna de los tres (los tres = de drie pieken) Beetje veel afzien, heel erg veel klimmen, maar gelukkig niet te lang, en bovendien: zo onwaarschijnlijk erg de moeite waard! Met het pure geluk dat de wolkenkraag die de bergen de dag ervoor en erna omwikkelden, zich voor onze ogen is verdwenen. We kregen dus een bijna naakte Fitz Roy te zien ….
De volgende dag nog even naar de laguna Torre gaan piepen, en dan puffend en enorm afziend begonnen aan de afdaling terug naar El Chalten (Levensles 43: afdalen kan soms ook klimmen zijn … pfff!)
Nous l’avons découverte d’abord depuis le ciel, dans un petit avion 4 places. Sensations fortes assurées (bien que Pierre tout content s’exclamait ‘no pasa nada !’ lors des trous d’air et brusques coups de vent, assise sur ma petite banquette arrière, accrochée au porte et lanières, je ne partageais pas toujours l’avis des deux hommes à l’avant !), paysages sensationnelles entre l’Argentine et le Chili, l’eau et les montagnes. La sortie en bateau prévue l’après midi ayant été annulée pour cause de mauvaise météo, nous avons enfilé nos chaussures pour monter vers le glacier Martial qui surplombe la ville.
En effet, cela faisait bien 2, 3 semaines (depuis l’arrivée de Manu au fond ;-)) que le soleil avait disparu derrière une épaisse couche de nuages et avait peint le ciel en un gris opaque, sombre. Ajoutez à cela des fréquentes pluies, et vous l’aurez deviné, on se pensait en Belgique ! A l’idée de tant de soleil, on en perdait un peu le Nord : avons pensé à des excursions dans tous les sens, pour finalement rester à Buenos Aires, découvrir que le bleu n’avait pas encore l’exclusivité pour colorer le ciel, et profiter des éclaircies tout simplement. En voulant aller au parc de la Costanera – qui biensûr fermait à notre arrivé – nous avons été visité le trois-mats qui pointait au loin, et ainsi profité d’un dimanche argentin en toute simplicité !
