Buenos Aires?

Het weer is terug wat warmer geworden, de mensen hebben hun jassen en sjaals terug opgeborgen. De koude antartische wind is gaan liggen. In theorie zou de zon nu vollebak moeten schijnen, de temperatuur klimmen tot een 26graden! De praktijk is anders, misschien hebben jullie het ook al wel gehoord op het nieuws. Ten Noorden van de stad, rond de delta van de rivier, zijn grote stukken weilanden aan het branden. Dat produceert enorm veel 'humo', en de gevolgen zijn stilaan niet meer te overzien: vooreerst veel dodelijke ongevallen op de snelwegen, omwille van slechte zichtbaarheid. Ze hebben dacht ik vandaag dan maar een of ander rampenplan afgekondigd op te wegen. Vliegtuigen kunnen - allesinds in Aeroparque, de lokale vlieghaven in t centrum - niet meer landen. De langeafstandsbussen rijden niet meer uit. Mensen worden aangeraden binnen te blijven en ramen dicht te houden. De ziekenhuizen lopen stilaan vol mensen met ademhalingsproblemen.

De overheid wijst met de vinger naar de boeren, die de weilanden zouden 'proper'branden om zo meer landbouwgrond te krijgen. Deze beschuldigingen - al of niet correct, wie ben ik om mij daarover uit te spreken - zijn wel in te schrijven in een bredere context van spanning tussen de landbouwsector en de overheid van Kirchner. Misschien herinneren jullie de blogs nog over de wegblokkades omwille van een verhoging van exporttax. Pierre - die toen alleen in Bs As zat - herinnert zich alvast nog het lawaai van manifesterende mensen en de lege toonbanken waar geen stuk vlees meer in te vinden was.
Met die spanningen die nog steeds actueel zijn, lijkt het mij dat deze vuren zeer snel andere consequenties gaan krijgen, dan onadembare lucht...
Nota bij de fotos (aangezien wij niet echt zo verzot zijn op wat je momenteel buiten kan inademen) : de eerste heeft Pierre vanuit de bus getrokken toen hij daarnet op de middag thuiskwam, de twee middelste komen van op de nieuwssites van www.clarin.com of www.lanacion.com.Ar, en de laatste is getrokken vanop het dak.

Cataratas de Iguazú

La Ruta 12, c’est bien, mais les chutes, c’est encore mieux ! Après tout, c’était bien pour elles qu’on avait fait tout ce déplacement ! Alors ces chutes … C’est quoi ? Sur une largeur de 2 km du Brésil à l’Argentine, le Río Iguazu se lance dans un énorme gouffre, formant ainsi plus de 250 cascades différentes, hautes parfois de 80m!Autant vous dire que c’est beau, très beau même et très impressionnant ! Le bruit, la beauté, la force, l’eau, l’eau et encore l’eau.

Comme je l’ai déjà écrit, en plus de toute cette eau du Rio Iguazu, nous avons eu droit aussi à des chutes d’eau de pluie, digne des plus belles journées de pluie en Belgique. D’ailleurs, ceux qui aiment comme moi le sentiment de ôter les vêtements trempés en rentrant dans un bon chez soi sec, auraient été jaloux : sortant attaquer une première fois cette nature, Pierre et moi avons commencé par le Circuito Superior qui, comme son nom l’indique, flirte avec le haut des cascades. Un point de vue depuis surpblombant ces chutes, tout le long du rif, là où l’eau se jette des dizaines de mètres plus bas. Etant arrivés environs à la moitié du circuit, le vent se lève, devient de plus en plus féroce, ensuite l’humidité de la jungle et les particules d’eau des chutes, deviennent clairement des goûtes, puis des cordes sans fin de pluie ! Le petit K-Way Carrefour a été imperméable pendant exactement 3 minutes et après avoir continué un tout petit peu – en tentant de se convaincre qu’en tant que Belges, la pluie, on gère – on a fini par capituler et se grouiller vers l’hôtel ! Le temps de se sécher, se changer, et d’acheter un sachet ‘bonhomme anti-pluie’, nous avons profité d’un semblant d’éclaircie pour faire le circuito Inferior (en effet, celui qui parcourt le bas des chutes !) Et là, au fond, même histoire… le vent se lève, le ciel se colorie en noir, et en trois minutes de temps, c’est le déluge. Rebelote vers l’hôtel ! Deux tentatives mouillées, nous laissant impressionnés par la nature, qui une fois de plus semble être le seul maître ici en Argentine, et nous donnait l’envie de plus! Dimanche matin, le premier œil qui s’est ouvert, a vu que le temps était plus calme. On avait TANT envie d’en profiter, qu’on a même laissé (temporairement) le petit déj avec ses medialunas, son dulce de leche et son café pour ce qu’ils étaient, pour aller refaire le circuito superior jusqu’au bout cette fois-ci ! Comme la veille, où la pluie et les blocages de route avaient filtré pas mal le nombre de touristes, cette fois-ci, l’heure matinale nous a permis de voir les chutes, et des dizaines de papillons, au calme ! Après le petit-déj (et oui, Pierre et moi sommes trop fans de ce repas-là que pour le skipper entièrement … où alors, Pierre a trop horreur de mon humeur grognonne quand, comme une vraie fille Mertens, j’ai un petit creux .. ;-)) on est allé prendre le petit train… LE petit train ! Il était fermé la veille, les employés du parc étant coincés au blocage routier, et on était donc bien content de pouvoir le prendre dimanche pour aller au 3ième point de vue, celui tout en haut de la Garganta del Diablo, la gorge du diable ! Blocages levés + temps potable + petit train … vous la sentez venir ?! Et bien oui, marcher en queue le long des passerelles, ne pas s’arrêter de trop pour regarder le paysage, parce que derrière, les gens grognent, entendre parler américain, hollandais, allemand, … que du bonheur ! Jusqu’à ce que devant l’énormité de la Garganta del Diablo, tout ça n’ait plus aucune importance ! D’ailleurs, on ne les entendait même plus et en se laissant impressioner par les chutes, on ne voyait plus non plus les gens autour. Le point de vue de la garganta semble se trouver réellement au cœur même de la plus grande cascade d’Iguazú ! Spectacle assuré !

Bref, même si on est arrivé vendredi dans les blocages, qu’on a visité le parc sous des draches et qu’on a décollé en retard pour cause d’intempéries, et avec l’image d’ici en dessous (superstitieux: s'abstenir) Ce weekend à Iguazu restera un souvenir humide certes, animé aussi,
mais inoubliable par l’immensité de la nature qu’on y a vu !

Ruta 12

Het is zondagavond, in het koude Buenos Aires– ECHT WAAR! Zo’n 11 graden! En we moeten de chauffage in ons appartement nog vinden …- in het frisse Buenos Aires dus, heeft Pierre net een document afgewerkt, en ik heb de laatste rapporten geschreven over de huisbezoeken van vorige woensdag. Hoe koud moeten zij het niet hebben, en hoelang zullen zij niet moeten werken en afzien eer ze over een verwarming kunnen spreken…

Terwijl het hier in Buenos Aires dus aardig kouder is geworden sinds de olympische vlam is gepasseerd, waren wij naar het hoge Noorden vertrokken, waarvan je in de vorige blog de natte weersverwachtingen kan zien. Wel, ik kan je alvast zeggen dat het weer zowat het enige is dat gepland was, en is uitgekomen ;-)

Aangekomen in de luchthaven, ga ik horen hoeveel een huurauto kost (misschien komt dat al snel goedkoper uit dan een paar taxiritten naarde stad, dan weer naar het nationaal park enzovoort) Wanneer ze me vlotjes prijzen geven, en dan aarzelend toegeven dat ze wel een probleem hebben, voel ik al nattigheid ;-) Ze kunnen de autos wel verhuren, maar ze zijn allemaal vuil: de carwash ligt in het centrum, en de weg naar het stadscentrum is onderbroken… Al meerdere dagen…



What’s up? Leerkrachten, leerlingen en ouders van leerlingen klagen dat de schoolinfrastructuur er miserabel aan toe is, dat de hygiëne in de school ver te zoeken is, dat de kindjes zelf moeten instaan voor het onderhoud, enzovoort. Ze klagen al meer dan 40 dagen, ze krijgen al weken beloftes, en zijn het nu beu. Ze willen de gouverneur zien en duidelijke akkoorden tekenen. Daarvoor manifesteren ze al enkele dagen. Da’s één.

De ochtend van onze aankomst, vrijdag dus, is de politie plots opgedaagd. Raar, want de Ruta 12 is ‘nationaal’, en dus kan daar enkel gendarmerie iets ondernemen. Da’s twee.

Nu de politie is dus afgekomen, niemand weet wie daartoe order heeft gegeven, en nog minder wie ze heeft gevraagd te reageren op de blokkades. Hoe dan ook, het blijkt nog gewelddadig uit de hand te zijn gelopen ook, en de mensen zijn woedend, daar veel vrouwen hard zijn aangepakt. Da’s drie.

Resultaat: kort na de gebeurtenissen hebben ze alles volledig afgesloten met de eis dat er meteen iemand van de provinciale overheid zou afkomen. Resultaat voor ons: de taxi zigzagt langsheen een lange file vrachtwagens, bussen, autos, .. om ons te droppen midden een massa wachtende mensen. Toeristen, japanners, backpackers, locals, vrachtwagenchauffeurs, personeel van vliegmaatschappijen, inheemse bevolking, … Sinds 16u waren ze allemaal, zonder onderscheid, geblokkeerd aan de Ruta 12. En neen, zo meldt een papiertje, er is geen andere toegangsweg tot Puerto de Iguazu dan via Ruta 12. Leve Ruta 12!

Na flink twee uren wachten voor ons, en heel wat interne discussies voor hen, laten ze de voetgangers door! Hoera! Raar, opgetogen, paniekerig,half hysterisch sfeertje terwijl de mensen zich onder de grote spandoeken haasten. ‘Suerte’ roepen ze toe aan de manifestanten, maar ze zullen toch vooral opgetogen zijn dat ze niet langer gegijzeld zijn en als onderhandelings’object’ daar staan wachten. Onze hostel lag gelukkig op luttele meters van de wegblokkade, en we konden dus rond 19u inchecken en ons verfrissen!


De situatie is nog lang gespannen gebleven, zo zijn bussen, autos en vrachtwagens pas rond middernacht doorgemogen! (bussen met passagiers waren soms al in de vroege uren aangekomen!) Een paar babbeltjes met de manifestanten leren ons dat er nog geen oplossing is. Morgen dus van t zelfde. De raad is om heel vroeg voorbij de blokkade proberen te raken. Fijn. En hopen dat je 's avonds Iguazu terug binnen kunt. Nog fijner. En zondag duimen dat je Iguazu buiten kunt naar de luchthaven. Fijnst.
Pierre en ik overleggen, en beslissen om geen tweede nacht in Iguazu te blijven, om zondag niet geblokkeerd te raken en de vlucht te missen (zoals meerdere wanhopige toeristen, die hun vlucht naar het buitenland misten).

Zaterdagochtend staan we dus om half acht aan de blokkade met zak en al, en hopen aan de andere kant een taxi te vinden die ons dan naar een hotel brengt ‘on the other side’, aan dezelfde kant als de watervallen en de luchthaven, zodat niets ons nog kan overkomen! En zo geschiedde (dat is nu eens de ideale zin om een lang verhaal kort te maken sé!) na alweer vele discussies, uitgestelde beloftes, en Argentijns engelengeduld, hebben de voetgangers rond 10u mogen oversteken. Wij dus aan de kant van de ... water/regenvallen!!

plannen

Morgen vrijdag ziet er als volgt uit:

- pierre werkt 's ochtends hier (tenzij hij op het werk is blijven slapen, t is elf uur en hij is nog niet thuis...)

- ik ga mijn jurk halen voor charlotte haar trouw

- de olympische vlam begint aan de tocht door buenos aires

- t weer wordt slecht hier: we verliezen tien graden en t gaat regen.

- de organisatoren hebben wel luid en duidelijk gezegd: de vlam gaat door, ook al regent het!

- wij vliegen rond datzelfde uur- 14u - richting .... mooi weer??

We hadden het graag anders gezien, maar we gaan niet klagen. En zoals Pierre Den Eeuwige Optimist zei: "ach, ginder worden we toch zowiezo nat!" Tot maandag!

Back to normal life

Deze week had ik een volledige (i.e. 3 dagen ;-)) werkweek en heb ook eindelijk mijn eerste huisbezoeken afgelegd. Het is nogal iets om tussen de aardenwegen de weg te vinden, de huizen hebben niet echt nummers, mensen kennen elkaar meer van beschrijving dan van naam (Jose watte? die ken ik niet. Ah, Jose El Gordo, ja die ken ik wel... hihi) Voor de rest valt er eigenlijk bitter weinig te lachen. Ik bezocht 3 huizen, van drie gezinnen die samen een kredietgroepje gaan vormen. We kijken een beetje wat de sfeer is, hoe het huis eruit ziet, en hoe ze zelf hun huis dromen, ook al zullen ze met de eerste som bitter weinig kunnen doen. We lenen ze namelijk vijfhonderd pesos elks (dat is net zo'n 100Euro). Als ze dat na zes maanden terugbetaald hebben (met interest, dus 600pesos) dan kunnen ze aanspraak maken op 700 dan 1000 pesos.
In een eerste huis, van zo'n 4 bij 10m gelijksvloer enkel, slapen in 4 verschillende ruimtes de vijf jongens, een meisje en de mama. De voorkant is al van baksteen gemaakt, met een harde vloer, een deur en al. Daar slapen moeder en dochter en ligt ook de living. De achterkant is een soort achterbouw (al zal dat er waarschijnlijk al langer gestaan hebben dan de voorkant) volledig van hout. Dat heet dan een 'casilla'. Houten planken tegen elkaar getimmerd, de raamopeningen zijn bedekt met wat stof, en om het dak extra 'waterdicht' te houden, gooien ze er vanalles op, hout, planken, autodelen, ... Op de grond ligt .. grond, aarde. En door de muren zie je buitenlicht. En doorheen die muren voelen zij waarschijnlijk water, wind, koude. De winter moet nog komen.
Het derde huisje was er nog slechter aan toe. niets was daar van 'materiaal', dus enkel hout. Twee keer een hokje van 3 op 3. Hout, planken, en vooral veel gaten. Geen deuren, alleen een vuil stuk stof dat dienst doet als deur. Geen ramen - verluchting is er dan ook genoeg. Op de grond, alweer grond. En op de kinderen: vuil, grond, een volle pamper met kak tot in de hals, ... Ik dacht dat ik fotos op mijn blog zou zetten, maar ik durf hen amper te vragen of ik een foto mag trekken, laat staan dat ik het zou aankunnen hen te vertellen om dat op het internet te plaatsen... Een toilet? geen. De tuin. En waar is de keuken? vraag ik. Dat moet ik nog regelen, ik maak nu telkens een vuurtje. De jongste baby in haar armen, van enkele maanden, zoekt de borst. "Een borst zal ze niet vinden, hout is al wat ik heb, daar kan ze op zuigen". Mevrouw liet me het achterste kotje zien en zij 'kom maar, het is erg bescheiden hoor'. 3 op 3, 2 hoogslapers. 5 kinderen tussen 15jaar en 10maanden. Een papa? Geen idee. Wel een hardwerkende mama, die de moed nog ergens vindt om vooruit te denken, de kracht heeft om een beter huis te dromen. Om te dromen tout court.

Toutes à Buenos Aires

De retour dimanche soir 30 mars, mon n’amoureux m’attendait à l’aéroport. On s’est de suite plongé dans des longues discussions quand au future… Quid après ceci ? En gros les options sont le retour en Belgique en septembre, ou alors on continue encore quelques mois à Barcelone. Enfin, on était déjà parti à long terme, puis on s’est rendu compte qu’à court terme, l’aventure à Buenos Aires était en train de filer ! Plus que 7 weekends nous restaient ! Temps donc de voir ce qu'il reste à faire, à visiter, et de prendre pour de bon les marques de départ chez moi au boulot, entre autre. Faux départ pour le lundi, où je n’ai pas joint mes collègues en réunion, puis mardi, ils n’avaient besoin que d’un coup de main de 16h à 18h. (ce qui veut dire : partir à 14h de la maison et rentrer à 20h, note , c’était bien gaie, j’ai adressé mes premiers usagers, un couple qui venait s’informer pour le micro-crédit.) Lundi pas boulot donc, mardi un petit peu, mais chouette, et puis mercredi c’était journée de congé nationale – en mémoire aux victimes tombés lors de la guerre des Falkland Islands – pour Pierre aussi !

Puis mercredi nuit les 3 sœurs sont revenues de leurs lacs et montagnes, toutes contentes, et j’allais dire reposées, mais c’était sans compter l’heure tardive de leur retour (il n’y a que Aerolineas Argentinas pour faire attérir des voles à 2h30 !) et les ouvriers d’à côté qui ont découvert la marteau-piqueur dès 8h00… mmm !

Bref, un jeudi pour se mettre en route doucement, pour rencontrer vers 13h Pierre au centre ville, puis de piquer une tête en fin de manifestation des ‘mères de la place de Mai’. Wikipédia nous apprend que « le mouvement des mères de la place de Mai est une association des mères argentines dont les enfants ont "disparu", assassinés sous la dictature militaire des années 1976-1983, pendant la guerre sale. Les militaires ont admis que plus de 9 000 personnes kidnappées ne sont toujours pas reconnues. Depuis la chute du régime dictatorial, le gouvernement civil a estimé le nombre de disparus à 11 000. De leur côté, les mères de la place de Mai estiment que ce nombre avoisine 30 000. »

Les mamans sont devenues des grands-mères, et continuent à manifester chaque jeudi après-midi et si le gouvernement actuel est plutôt ‘en faveur’ des Mères, ces dernières continuent à défendre toutes sortes de causes sociales, en gardant en mémoire ces hommes, fils, frères disparus. (Entre deux extinctions de flamme olympique à Paris, notre chère présidente Christina, en visite en France, a d’ailleurs trouvé le temps d’inaugurer un parc en honneur de ces mères)

Sinon, avec Annick, Ingrid et Olivia, les jours suivants ont été une concentration de bons petits repas, de joyeux happy hours et de shopping délirant ! Et ce jusqu’à leur retour vers l’Europe le samedi soir !


Pour notre part, nous avons repris nos mondanités dès cet instant, en allant manger une dernière fois avec nos copines de Norvège. Elles quittent Bs As pour aller voyager, reviennent mi-mai piquer une tête avant de s’en aller. Comme je vous le disais avant, ca sent le départ ici tout doucement…

Ruta 40 to Bariloche

Ruta 40 is een ervaring, een reis op zich, een oneindig schilderij van amper schakkerende taferelen. Tussen El Chalten, ons trekkersoord, en Bariloche, een veel groter en hipper bergstad, liggen 1340 kilometers landschap. De mythische weg krijgt meer en meer asfaltering, al ligt er merendeels ‘ripo’ op: keitjes. Vergeet dus maar de vergelijking met Europese wegen naar afstand en duur. Hier in Argentinië worden deze 1340 km afgelegd in twee dagen, twee volle dagen reizen! Eerst van El Chalten naar dorpje Perito Moreno in iets meer dan twaalf uur, en de volgende ochtend om 8u opnieuw de bus in, om rond 21u ’s avonds in Bariloche aan te komen. Gezien de enorme vlaktes, dan weer bergen, voelt het aan alsof de bus maar een keitje meer is op de lange weg, zo enorm klein voel je je, als je twaalf uur lang rijdt, en slechts 1 of 2 dorpjes tegenkomt….

In Bariloche – waar Pierre en ik overigens nieuwjaar hadden gevierd – hadden we twee nachten in een hostel gereserveerd. ’s Zaterdags was het weer niet echt optimaal (naar Argentijnse zomernormen wil dit zeggen dat er wat wolken in de lucht hingen die toch wel dreigden met wat regen) en we wilden het ook niet echt riskeren om fietsen te huren en kletsnat te worden. We hebben dus een zorgvuldig aangepast programma uitgetekend, voor wat onze ‘day off’ is geworden! Ingrid op de massagetafel, de drie zussen onder de kappersschaar! Wat wandelen, auto huren voor de komende dagen, en ’s avonds op tijd en stond in de Irisch Pub voor de happy hour champagne ;-) Daar zijn we overigens blijven plakken – tiens, tiens, wie had dat gedacht – samen wel met 2 amerikanen.

Zondag heeft Annick ons langs de circuito chico gereden, een soort ‘sightseeing’ tour rondom Bariloche. We zijn ook met de stoeltjeslift bovenaan de Cerro Campanario geraakt, waar we zomaar eventjes getrakteerd warden op een prachtig 360° zicht op de verschillende meren en bergen rond Bariloche. Mogelijks een van de mooiste uitzichten ooit…

Met die mooie beelden eindigde voor mij een week rondreizen met mijn zussen en Ingrid. We hebben enorm mooie dingen gezien, veel leuke trips gedaan, en al waren er soms spanningen – normaal toch onder zussen hé!? – die zullen wat mij betreft vliegensvlug verdwijnen onder een stevig laagje prachtige herinneringen!